اینجا کویر .

تاریک و تاریکتر

تمنایی ندارم

با خاک و باد و ستاره و رویا خو گرفته ام

آه چه کار بیهوده ای ...

لای چهارچوب کدام افکار بشری٬

بگنجانم.

من در میان مرگ پنجره ها و شادی سنگ٬

متحیر شده ام.

من از این همه تضاد مبهوتم.

من بی قراری هایم را به نخ نازکی بسته

و در جاده ای بی انتها به دنبال خود می کشم .

من عادتی دارم که هر شب ماه را از پشت پنجره ی بسته می نگرم ....

بیم دارم ....

یکی از این شب ها پنجره ی تنهاییم را کسی بشکند .

پس در همین جا در بوم خود لای درختان کاج پنهان می شوم .

یادت باشد به کسی نگویی من در آن جا در آن گورستان نقاشی شده خوابیده ام

اسير خودخواهي ها

و غرور ِ زن پدر روزگار نشه ...

شايد اگه اين بار سيب رو گاز زديم

ديگه هيچ وقت بيدار نشديم ! ...

 خودمون رو عاشقانه همين جوري که هستيم

 دوست داشته باشيم

تا وقتي زندگي جلومون يه آيينه جادويي گرفت

که مي تونستيم خود واقعي مون رو توش نگاه کنيم

يکي ديگه رو توش نبينيم

آره ، چی میشه که ما آدما

همه خودمون

آره همونی که هستیم ، باشیم ..............

خیلی سخته .............

نه ، باور کن اگه خودت بخوای

میشه و سخت هم نیست ........

قلب ها را نمي توان به آدم ها سپرد‌ ،

 آدمها سخت اند .

قلب ها را بايد به باران سپرد‌ ،

 باران هرگز بي وفا نخواهد شد ...

زير باران مهرباني

مهرباني چشم ها را مي توان احساس كرد

و ترنم صداي عشق را مي توان شنيد .

زير باران مي توان ستاره شدن را باوركرد و آنها را چيد .

زير باران زمين را آسماني ديدم ،

با وسعتي از عشق .

باران يعني بغض شكسته آسمان .

باران يعني صداي گامهاي تو .

باران يعني قلب هاي ناآرام ابرها .

 باران يعني مهرباني حرفهاي تو .

 باران يعني گريه چشمهاي پاك .

باران يعني صداقت صداي تو .

و آسمان را هواي نوازش خاك است .

باران بهانه اي است ...

جاده ای از باران، هر کسی که واردش میشود